Blog NL

Recensie Word Volwassen, Eve Brown

‘Word volwassen, Eve Brown’ van Talia Hibbert gaat over Eve, de wildste van de drie zussen Brown. Hoe ze ook haar best doet om alles goed te doen, het gaat altijd mis. Wanneer ze een dure bruiloft van iemand verpest, wordt het haar ouders te veel. Tijd dat Eve volwassen wordt! Ze solliciteert bij de bed & breakfast van Jacob Wayne, maar hij ziet dat niet zitten. Totdat Eve hem aanrijdt met haar auto en hij zijn arm breekt. Binnen no time is Eve zijn leven binnengedrongen. Hoe meer tijd ze met elkaar spenderen, hoe dichter ze naar elkaar toe groeien.

Ik heb enorm genoten van zowel deel 1 als deel 2 van de Brown Sisters serie. Één van de redenen waarom ik zo fan ben van deze serie, is omdat de personages zo realistisch geportretteerd worden. Vaak heb je in romance boeken dat je een vrouw hebt met problemen en de perfecte man die haar komt redden, maar in deze boeken zijn beide personages flawed en hebben ze niet-typische problemen. Bijvoorbeeld Red, in deel één , werd fysiek en geestelijk mishandeld door zijn ex. Iets wat je in verhalen vaak bij vrouwen ziet gebeuren, maar niet specifiek bij mannen. Ik keek er dan ook naar uit om te zien wat Talia met dit deel zou doen, vooral omdat er ook een autisme aspect in zit, iets waar ik zelf graag meer aandacht voor zie. 

Op het begin vond ik Eve ontzettend irritant. Ze geeft snel op en ziet niet de consequenties van haar ouders, aangezien haar ouders toch wel altijd een valnet voor haar hebben. Maar hoe verder je in het verhaal komt, hoe meer je begrijpt hoe haar persoonlijkheid is ontstaan en gaat ze een enorme groei door. En dit is zeker wel deels dankzij Jacob, maar vooral doordat ze leert weer op zichzelf te vertrouwen. Van de drie Brown sisters is Eve zonder twijfel degene die het meest groeit door het verhaal heen, iets wat ik altijd enorm belangrijk vind in boeken. Ik heb Eve daardoor ook zeker in mijn hart gesloten en weet zeker dat ik – als ze een echt persoon was geweest – het enorm goed met haar had kunnen vinden. 

Jacob was precies wat ik van Talia had gehoopt dat hij zou zijn. Al vroeg in het verhaal wordt er vermeld dat hij autisme heeft, en helaas heb ik al meerdere keren gelezen in boeken dat een personage (vaak een bij personage) autisme had en dat dit de hoofdpersoon natuurlijk heel erg in de weg zat, een verhaallijn die ik echt bloedirritant vind. Gelukkig (en tegelijkertijd als verwacht) is Jacob totaal niet zo geschreven. Autisme betekent namelijk helemaal niet dat iemand ineens incompetent is, vaak kan het ook nog eens het exact tegenovergestelde zijn, namelijk. Jacob is een heerlijk koppig persoon met zijn eigen Bed en Breakfast die totaal niet kan koken, maar wel ontzettend goed is in het netjes onderhouden van de business. Op het begin dacht ik echt, hoe kunnen deze twee personen in hemelsnaam goed samen werken, maar Jacob brengt het efficiënte en de liefde door zijn werk heel netjes en precies te doen en Eve is daarentegen vooral heel warm en liefdevol en legt de focus op de ervaring goed maken voor de gasten. 

Het verhaal begint als een goede enemies to lovers/ grumpy x sunshine en als er een trope is waar ik goed op ga, is het dat wel. Hoe goed de verloop gaat van tegen elkaar bikkelen uit irritatie tot juist bikkelen tegen elkaar uit liefde is ontzettend soepel. Ik heb alweer bij een aantal scenes hardop gelachen, wat voor mij automatisch al een pluspunt is. Een aspect waarvan ik vermoed dat mensen er tegenaan kunnen vallen, is dat ze ontzettend snel van elkaar leuk vinden naar houden van gaan. Ik kan dit enigszins begrijpen, want het is inderdaad wel snel, maar zowel Jacob als Eve denkt hier uitgebreid over na, of dit niet een aspect is van de chemie tussen de lakens, of dat het daadwerkelijk zo is. Ik ben zelf iemand die in een gelijkende situatie heeft gezeten. Ik heb na nog geen 2 maanden al gezegd dat ik van mijn partner hield, en toen hadden we elkaar pas 5 keer in het echt gezien. Soms weet je het gewoon en ik vind dat dat hierin goed uitgelegd is en duidelijk gemaakt is dat dit geen whirlwind romance is, maar écht. 

Natuurlijk heeft elk boek van Talia een beetje hetzelfde draaiboek. Twee personages waar eerst een soort probleem tussen is, ze groeien naar elkaar toe, ze worden verliefd, er komt een dramatische climax en daarna wordt het opgelost. De climax is een element dat ik altijd erg interessant vindt, en ik merkte in de vorige delen dat deze soms nogal erg makkelijk zijn. In dit geval was dat ook wel een beetje, maar vond ik het wel beter uitgewerkt. Ik zal geen details geven, want spoilers, maar ik vond de beredenering van Jacob wel erg logisch, wetende hoe zijn jeugd in elkaar zit en hoe mensen vaak met hem om zijn gegaan. Er was geen enkel moment dat ik dacht, o jee, dit komt echt niet meer goed, maar vond hem wel goed beredeneerd. 

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de romantische scene na de climax net iets té veel van het goede vond. Romantisch oké, maar dit voelde voor mij net een beetje te overdreven. Zowel deel één als twee had een specifieke romantische liefdesuiting scene, maar deze duurde me denk ik net iets te lang. Dit is wel echt persoonlijke smaak, maar aangezien ik dit bij de eerste twee delen helemaal niet zo had, wilde ik het toch wel benoemen, omdat ik me afvroeg of jullie mogelijk hetzelfde hadden. 

Ik vond dit laatste deel in de Brown sisters een ontzettend goede afsluiter van deze topserie. Ik denk ook dat drie precies het juiste aantal hiervoor was. Eve en Jacob zijn een duidelijk voorbeeld van een koppel dat in basis heel anders is, maar elkaar daardoor juist heel goed aanvullen. Ik heb weer een hoop afgelachen en ben blij dat Talia Hibbert een autistisch personage op de juiste manier heeft verwerkt. Zeker een aanrader voor de romance liefhebbers, met op momenten wat meer diepgang. 

9/10

Recensie Margot & Olivia

Geschreven door Alexandria Bellefleur
Uitgegeven door Zomer en Keuning

Olivia’s leven loopt niet volgens plan. Ze is bijna dertig, gescheiden, en het voelt niet alsof ze echt heeft geleefd. Dan ontmoet ze Margot via een datingapp. Margot is niet op zoek naar liefde, maar naar casual hook-ups en Olivia lijkt de perfecte kandidaat. Olivia is echter niet de enige die nieuwe ontdekkingen doet. Hoe meer tijd ze met elkaar spenderen, hoe leuker het wordt. Durft Margot zich kwetsbaar op te stellen en een relatie te beginnen?

Van alle drie de delen in de ‘written in the stars’ keek ik het meest uit naar deze! Vanaf het moment dat Margot op kwam dagen in de boeken, was ik meteen dol op haar. Ze is cynisch en grofgebekt, maar tegelijkertijd ontzettend beschermend en liefdevol tegenover haar vrienden. Ik was ontzettend benieuwd wie daar tegenover zou komen te staan. 

En daar is Olivia! Ik vond haar erg interessant, omdat ik ook mezelf erg in haar herken. Een people pleaser, altijd maar anderen voorop stellen, zelfs al zijn ze op momenten flink toxic. Maar ook ontzettend zorgen makend en de gezondheid van een ander altijd voorop stellen. Ze past ontzettend goed bij Margot, omdat ze elkaar juist zo goed complimenteren. Margot zorgt ervoor dat Olivia meer aan zichzelf denkt en Olivia zorgt ervoor dat Margot zichzelf wat meer open stelt.

Er zitten een paar prachtige scenes in dit boek. Ik ga geen details geven, maar de kat en de vibrator? Ik kwam niet meer bij. Het is zo heerlijk om een boek te lezen dat je hardop laat lachen, dat heb je niet zo vaak meer. Dat legt ook de relatie tussen deze twee zo goed uit. Ze kennen elkaar al van vroeger, waardoor ze al snel goed op elkaar ingespeeld zijn en ze al snel verder komen in hun relatie.

Natuurlijk, zoals je typische Alexandria Bellefleur, zat er ook goede spice in. En ik denk dat deze wel mijn favoriet van de drie is daarin. Vooral juist door de opbouw. Ze hebben van minuut 1 al veel aantrekkingskracht, en met goede reden. En wanneer het dan eenmaal tot ontploffing komt, wordt dit dan ook goed uitgeschreven. Zou zeker die airco een standje hoger zetten, want in deze warmte krijg je het alleen maar warmer. Ik ben zelf ook altijd wel een liefhebber van de jaloerse types die dan gaan appen terwijl de ander in gesprek is met berichten die een ander dan zéker niet moet lezen.

Er waren wel twee dingen waar ik een beetje tegenaan liep. De eerste is meer een persoonlijke preference, die ik dan ook geen invloed laat hebben op de recensie. Ik vond het een beetje irritant hoe de twee koppels ineens erg op elkaar gefocust waren, waar Margot overduidelijk wel moeite mee had. Ze heeft het gevoel dat ze zich moet aanpassen en is bang haar vrienden te verliezen, wat ook heel logisch is. Maar het voelde daarom op momenten wel alsof ze een partner móest hebben. Terwijl ik zelf denk dat iemand als Margot juist een heel sterk aseksueel karakter zou zijn. Iemand die voor vrienden door het vuur gaat, maar ook erg onafhankelijk is. Ik vind de relatie tussen haar en Olivia geweldig, maar had het ook wel interessant gevonden als Alexandria wat meer uit haar comfort zone was gestapt en deze focus had genomen. Want liefde tussen vrienden is net zo belangrijk als de liefde tussen partners. En met de geweldige vriendschappen die zij heeft, zou dat zeker gewerkt hebben.

Ik vond het wel een beetje jammer dat de grote climax/confrontatie eigenlijk niet zo groots was, waar dit in deel één en twee toch wel een stuk meer was. Het was wel erg goed voor Olivia en bepaalde acties die ze uitvoert zijn fantastisch, maar je hbt nergens het gevoel dat er daadwerkelijk even hun relatie haaks zou kunnen lopen. Ik hou er zelf wel van als dit toch wat grootser is. Misschien is dat een romance preference, want natuurlijk hou ik van de gelukkige eindes, maar toch vind ik zelf dat er niks mis is met een beetje spanning. En dat gevoel had ik niet dit boek.

Dit boek is een goede afsluiter van een fantastische queer romance serie. Ik vind het heerlijk hoe goed deze boeken geschreven zijn en dat er meer van dit soort queer romance boeken op komen dagen. Al helemaal met de goede halte aan spice die erin verwerkt worden. We worden aan het einde van dit boek nog getrakteerd op een toekomstbeeld van alledrie de koppels, wat het alleen maar een beter einde maakt. Margot & Olivia is zeker een aanrader voor alle liefhebbers van (queer) romance die ook zeker niet schuw zijn voor een goede dosis – goed geschreven – spice. Ik ga alle zes de karakters zeker missen, maar in deze zomermaanden ga ik ze zeker nog vaker lezen. Ik zet alvast de airco een stukje hoger…

8/10

Recensie Gallant

Geschreven door V.E. Schwab
uitgegeven door Best of Fantasy

Er zijn een paar dingen die de tienjarige Olivia zeker weet: ze heeft geen familie, geen stem en één groot geheim. Als ze kon praten, zou ze het vooral willen hebben over de ouders die ze nooit heeft gehad, en hoe ‘anders’ ze zich voelt dan de andere meisjes in het weeshuis. Maar zelfs mét een stem zou Olivia zwijgen over de schimmen en wezens die alleen zij kan zien. Het enige wat haar leven draaglijk maakt, is het dagboek van haar verdwenen moeder, Grace. Ze brengt haar dagen door met het ontcijferen van haar moeders laatste boodschap, maar het lijken wel de woorden van een vrouw die haar grip op de werkelijkheid aan het verliezen is. De laatste zin luidt: ‘Alles komt goed, Olivia, zolang je maar wegblijft van Gallant.’

Dan ontvangt het weeshuis een brief van Olivia’s oom, die haar uitnodigt om zich te herenigen met de rest van haar familie op zijn immense landgoed. Het enige probleem? Het is precies de plek waar haar moeder haar tegen wilde beschermen: Gallant. Maar wat kan er nou zo erg zijn aan een huis? Natuurlijk zal Olivia gaan, vastbesloten om meer over haar verloren familie en haar moeder te weten te komen. Maar elke familie heeft een duistere kant; zo ook de bewoners van Gallant.

Dit boek is een van de nieuwste pareltje dat is uitgekomen bij Best of Fantasy en ziet er weer fantastisch uit! De cover, de artwork, de stenciled edges, hij is gewoonweg prachtig! Daarbij is het ook geen dik boek, wat ik ook wel fijn vond, al helemaal omdat het een standalone is. Dus ik begon de reis van dit boek dan ook met veel plezier.

Olivia is een personage dat overduidelijk is gemaakt door V.E. Schwab. Ze is uniek, met ontzettend veel lagen. Ze komt totaal niet over als een jong meisje, maar ook weer wel. Het boek had geen kinderlijke vibe, maar was tegelijkertijd ook overtuigend met een jong hoofd personage.

Het verhaal is fantastisch. Het is niet de eerste keer dat we gelezen of gekeken hebben naar gespiegelde werelden die ieder anders zijn, maar toch geeft V.E. Schwab er een frisse, nieuwe draai aan. Over elke pagina is, net als bij Addie LaRue, goed over nagedacht. Het verschil tussen tekst en beeld, maar ook weer de overeenkomsten die je, hoe verder je in het verhaal komt, steeds beter kunt begrijpen. Ik geniet er ook enorm van hoe ze het verhaal zo heeft geschreven dat precies in het midden het dagboek aan bod komt en zo veel meer duidelijkheid geeft.

De personages naast Olivia zijn wel interessant, maar niet enorm. Matthew krijgt wel een wat diepere laag hoe verder je in het boek komt, maar hij had makkelijk vervangen kunnen worden door een totaal ander personage. Ook Hannah en Edgar voelen meer als opvul personages dan dat ze echt een toegevoegde waarde hebben. Dit vond ik wel jammer, maar ook wel weer logisch, omdat de focus wel duidelijk op Olivia ligt.

Het verhaal is spannend en houd je op het puntje van je stoel. Ik had op een bepaald moment het gevoel dat ik doorhad waar het heen ging, maar dit bleek later niet zo te zijn. Normaal vind ik het leuk om verrast te worden, maar helaas was dat niet het geval, het was juist teleurstellend. Je bouwt het hele boek naar een climax toe en wanneer je denkt, yes! Dit is het! wordt het juist enorm snel afgesloten. Dit vond ik erg jammer. Het voelde voor mij persoonlijk als afgeraffeld en dat terwijl er zo veel elementen waren die wezen naar een ontzettend tof einde. Ik zag dit boek makkelijk één van mijn favorieten worden van dit jaar, maar dat heeft het einde voor mij helaas wel verpest. Mijn verwachtingen waren enorm hoog na Addie en helaas heeft dit boek dat niet waargemaakt.

Dit boek is prachtig met het potentieel om een fantastisch boek te zijn. Dit was het voor 2/3 van het verhaal wel, maar wanneer je dicht bij het einde komt, voelt het alsof het boek snel afgesloten moest worden en dat er daarom werd gekozen voor het makkelijkste einde. Mocht je nou benieuwd zijn naar hoe ik het einde voor me zag, klik dan de spoiler hieronder open!

Als je houdt van een duister verhaal dat ontzettend goed geschreven is, dan is dit echt wel iets voor jou. Hopelijk kun je dan beter door het einde heen kijken dan ik dat kon.

7/10

Ik heb dus zelf ander einde beschreven hieronder, hoe ik het graag anders had gezien. Ben benieuwd hoe jullie hierin staan!

De eerste keer dat Olivia op de ‘omgekeerde’ Gallant arriveert, voelt ze zich veel meer thuis. Dit komt natuurlijk doordat haar vader daar deel van was. Ze heeft magische krachten om dieren en planten weer tot leven te wekken daar. Ze kan zelfs de schaduwen van de ‘Dood’ overnemen. Dit gaf mij meteen het gevoel dat Olivia thuis hoort in de omgekeerde Gallant.

In het originele einde wordt de Dood teruggedreven, is Matthew dood en neemt Olivia zijn werk over. Wat eigenlijk betekent dat er niets is verandert, alleen dat er een vervanging is voor de originele Prior. Dat vond ik een vreemde keuze voor einde.

Ik had het juist mooi gevonden als Olivia om de Dood te verslaan de baas wordt van de omgekeerde Gallant. Dat de enige manier is om hem te verslaan is om zijn plek over te nemen. En dan kan ze de omgekeerde Gallant nieuw leven in blazen en daar wonen. Ze zou alleen zijn en dat wil ze natuurlijk niet, maar Matthew zou nog aan de andere kant zijn en ze zouden samen kunnen leven als de leiders van beide gronden. Er is een bepaald moment waarop Olivia zegt dat ze heeft besloten nooit dood te gaan. Hoe mooi zou het dan zijn dat zij daar voor altijd leeft.

En misschien wordt ze juist na een bepaalde tijd wel gek en duister, waardoor het verhaal opnieuw begint, maar dan met haar als slechterik. Ik snap dat dat nog wel vergezocht is, maar ik had iets in die trant een heel stuk interessanter gevonden dan: ‘de dood is vrij, maar is wel echt binnen een pagina weer teruggedrongen naar de omgekeerde Gallant en alles begint weer opnieuw, maar in plaats van Matthew is het Olivia. Hoe denken jullie hierover?

Recensie Liefdeloos

Geschreven door Alice Oseman
Uitgegeven door Best of YA

Georgia is nog nooit verliefd geweest en ze heeft ook nog nooit iemand gekust – maar als fanfic-geobsedeerde romanticus weet ze zeker dat ze ooit iemand zal vinden. Als ze met haar beste vrienden Pip en Jason naar de universiteit gaat, is Georgia klaar om de liefde te vinden. En met haar extraverte kamergenoot aan haar zijde en een plaats in de Shakespeare Society, lijkt haar tienerdroom steeds dichterbij te komen. Maar door haar romantische plan drijft ze steeds verder van haar vrienden af. Ze vraagt zich af waarom liefde zo gemakkelijk lijkt voor anderen, maar niet voor haar. De woorden die ze naar haar hoofd geslingerd krijgt – aseksueel, aromantisch – maken Georgia onzekerder dan ooit over haar gevoelens. Is ze voorbestemd om liefdeloos te blijven? Of is ze al die tijd op zoek geweest naar het verkeerde?

Ik ben echt een enorm grote fan van de Heartstopper boeken, dus toen ik hoorde dat Best of YA ook haar novelle ging vertalen, was ik al meteen ontzettend enthousiast! Toen ik hoorde over het verhaal, wist ik ook dat dit er één is die ontzettend belangrijk is voor de jeugd. In het Engels zijn er wel wat, maar ik het Nederlands zijn er – helaas – nog weinig boeken over aseksualiteit. Ik heb mezelf er in de afgelopen jaren wel over ingelezen, maar een boek vanuit een aseksueel personage had ik nog niet gelezen, dus ik kon niet wachten om in dit boek te duiken!

Wanneer we denken aan liefde, denken we over het algemeen wel rechtlijnig, namelijk in liefdesrelaties, maar liefde is zo veel meer dan dat en dat bewijst dit boek zeer zeker wel. Dit boek is een ode aan de liefde. Zowel in relatievorm als de liefde van vriendschappen.

Georgia is een ontzettend interessant personage, omdat we haar op het begin zien als iemand die dol is op romance en niet kan wachten tot haar liefdesverhaal begint. Door het boek heen wordt ze steeds wanhopiger en pakt ze elke strohalm aan om maar verliefd te worden, ongeacht de consequenties. Er zijn meerdere momenten dat je haar door elkaar wil schudden en wil zeggen, kijk om je heen! Maar tegelijkertijd is het ook zo ontzettend begrijpelijk. Kijk naar de omgeving waarin we opgroeien, niks is gericht op aseksualiteit. Ook vanuit familie wordt ons bijna letterlijk verteld dat we niets zijn zonder een relatie. Wie heeft er ook al 1000 keer gehoord van een familielid wanneer je eindelijk eens aan een relatie gaat? Dit maakt Georgia een enorm realistisch personage waarvan je niets liever wil dan haar in je armen sluiten en zeggen dat het goedkomt, hoe moeilijk het soms ook gaat zijn.

Naast Georgia was Rooney wel echt mijn favoriet. De gelaagdheid van haar personage is zo uitgebreid en elke stap in de goede richting die ze zet, geeft je zo’n warm gevoel. Hoe meer je over haar ontdekt, hoe beter je haar acties begrijpt. Ook bij haar had ik regelmatig momenten dat ik haar door elkaar wilde schudden door alle fouten die ze maakte, maar stuk voor stuk zijn ze enorm logisch. De vriendschap tussen Georgia en Rooney groeit ook op een hele mooie manier. Van adoratie naar een realistisch inzicht en gelijkwaardigheid. Dit komt op het einde van het boek tot zo’n prachtige uiting dat de tranen echt even in mijn ogen schoten.

Dit hele boek is overduidelijk geschreven door iemand die precies weet waar ze het over heeft. Alice Oseman is naast een goede illustrator ook een enorm goede schrijver en ik kan echt niet wachten om meer van hen te lezen! Van begin tot eind is dit boek een rollercoaster van realistische emoties die, zelfs al ben je niet aseksueel, op momenten heel herkenbaar zijn. Toen ik het boek uit had, vond ik dat ook ontzettend jammer, want wat had ik graag meer over hen gelezen.

Dit boek is een ode aan de liefde. Of dat nou in de vorm van een relatie is of ontzettend sterke vriendschappen, beide zijn even mooi en even veel waard. Ik hoop ontzettend dat we vaker van dit soort boeken gaan krijgen en dat dit er ook één is die op scholen komt te liggen, want ik denk dat er heel wat jongeren zijn die hier ontzettend veel steun uit kunnen halen. Dit boek is in mijn ogen een must-read voor iedereen!

10/10

Tatoeages uitleg

Er zijn een aantal mensen die zich afvragen wat mijn tatoeages nu eigenlijk betekenen en ik dat leg ik met plezier graag aan jullie uit.

Mijn allereerste tatoeage heb ik jaren geleden gezet en is geïnspireerd op Alice in Wonderland. Iedereen die mij goed kent, weet dat ik een enorme fan ben van Wonderland. Ik vind het bizarre er zo tof aan en vind het ook heerlijk hoe verschillende schrijvers er weer iets totaal anders van maken. Het basis idee blijft altijd hetzelfde, maar Wonderland is een wereld zonder grenzen, en geeft veel creatieve vrijheid en dat heeft me altijd enorm aangetrokken.

Op 10 april hadden Joost en ik het nog over matching tatoeages. Dit wilde we al jaren, we kwamen er alleen nog niet over uit wat dan precies. Een puzzelstukje vond hij te cliché (snapte ik ook wel), maar ook Link en Zelda zetten kwam er niet doorheen (snapte ik niet ;)) En ineens kwam dit onderwerp weer op. Ik had aangegeven bij Joost van weet je, dan besluit jij het maar. En toen kwam hij met het idee van een rog en ik was meteen verkocht.

Al jaren vind ik roggen ontzettend leuk. Zo gracieus aan de bovenkant, maar derpy aan de onderkant. Joost wist dit, waardoor we vaak samen naar dierentuinen en aquaria gingen. En ook hij werd er helemaal dol op. We besloten ook elke keer een rog knuffel te kopen als we bij een aquarium waren geweest. Rare figuren dat we zijn, hebben deze ook allen een naam. Onze hoofdrog, waar het allemaal mee begon, heet Lub, en we hebben nog een Libby, een Lubina, Lubster en meer. Natuurlijk ligt één van deze ook bij hem in het graf. Dus toen hij met het idee aankwam om een rog te zetten, wist ik dat ik dit meteen wilde doen. 3 dagen later is hij overleden.

Ik heb toen de tattoo studio Tattoo Garden een berichtje gestuurd. Ik had al een afspraak bij hen staan voor juli. Ik ging er niet vanuit dat de tatoeërster waar ik groot fan van was daar tijd voor zou hebben, want ik wist dat ze tot zeker augustus volgeboekt zat, maar ineens was er de dag na de begrafenis om 10 uur s’ochtends een plek vrij gekomen. Dat vond ik heel speciaal. Als een soort teken van Joost dat dit een goede zet was. Samen met één van mijn beste vriendinnen @AcourtofImagination ben ik daarnaar toegegaan en ben ik nu een prachtige tatoeage rijker.

Wat ook heel speciaal was. Toen ik getatoeerd werd, kwam er een vrouw bij ons staan vol met tekst tattooeages. Maar er was er één die heel erg opviel, omdat hij veel feller was dan de rest. En de tekst was: DRINK WATER. Nou zou je denken, ok. Maar Joost zat altijd achter me aan dat ik meer moest drinken. En ook, bij elk klein kwaaltje die ik had, zat hij van, ja je moet meer water drinken. Joost zou nooit zijn aanwezigheid tonen met een vlinder of iets dergelijks, maar zo’n passief agressieve boodschap van ‘zelfs al ben ik er niet meer, je moet nog steeds meer water drinken!’ paste perfect bij hem, dus ik vond dat wel ontzettend mooi.

Daarnaast heb ik nog een andere tattoo gezet, namelijk de tekst ‘hope;’. Dit idee kwam ineens in mijn hoofd op en heb ik toen in een week tijd laten zetten. Joost zijn favoriete boek was natuurlijk de Appeltaart van Hoop. En ook na de begrafenis hoorde we zoveel mooie, hoopvolle dingen. Het woordje Hoop bleef hierdoor heel erg hangen.

Ik heb deze laten zetten met het idee van, soms is het moeilijk om hoop te houden, maar deze herinnert me eraan dat ik dit moet blijven doen. de ; is met het idee van, officieel is ons verhaal gestopt, maar hij is niet voorbij. Ik zal hem altijd in alles met me meedragen en ik weet zeker dat ik hem ooit weer ga zien.

Een week geleden heb ik deze laten zetten. Deze stond al jaren op de planning, maar is door alles wat er is gebeurt alleen maar meer passend geworden. Het is een Sarah J. Maas geïnspireerde tatoeage, maar het belangrijkste onderdeel eraan is toch wel de tekst. ‘You do not yield’ is ten eerste een zin die zowel in Throne of Glass als ACOTAR voorkomt en beiden in ontzettend heftige situaties voor mijn geliefde karakters.

Deze zin heeft geen perfecte Nederlandse vertaling, maar waar het eigenlijk op neer komt, dat met alle heftige dingen die zijn gebeurd, ik daar niet aan onderdoor mag gaan. Ik mag het niet opgeven. Dat is onacceptabel, zelfs al zijn er heel veel dagen dat ik niets anders wil dan dat. Ik weet dat Joost dat ook echt niet zou accepteren. Dus zelfs al is het moeilijk, ik blijf elke dag uit bed komen, werken en proberen te overleven. Mogelijk wordt dat ooit weer leven, maar dat zien we tegen die tijd wel.

De exacte SJM elementen van deze tatoeage leg ik binnenkort in een aparte blog uit. Ik ben benieuwd welke jullie al herkennen!

Recensie Dromen in Tokio

Geschreven door Emiko Jean
Uitgegeven door Best of YA

De Japans-Amerikaanse Izzy ontdekte dat haar vader kroonprins van Japan was en werd van de ene op de andere dag prinses. Dat was niet makkelijk, maar nu voelt ze zich eindelijk thuis. De knappe bodyguard is haar vriendje geworden, haar stinkende hond Tamagotchi woont bij haar in Tokio en haar ouders zijn zelfs verloofd. Met een koninklijke bruiloft in het vooruitzicht is Izzy’s leven een Tokio-droom die uitkomt.
Dan weigert de Keizerlijke Raad het huwelijk van haar ouders goed te keuren en neemt haar vriendje een schokkende beslissing over hun relatie. Met haar nieuwe status als prinses zet Izzy alles op alles om het tij te keren. Maar wat als het spelen van de perfecte prinses betekent dat ze zichzelf moet opofferen? Izzy zal een manier moeten vinden om haar eigen weg te banen én haar hart te volgen…

Als groot liefhebber van de cultuur van Japan en romance fan, heb ik enorm genoten van deel één. Dus toen deel twee werd aangekondigd, kon ik niet wáchten om erin te beginnen. Naast het genieten van hoe correct de Japanse cultuur in deze boeken wordt beschreven, ben ik ook echt dol op Izzy. Ze is een hoofdpersonage waar ik wel 100 boeken van kan lezen. Ze is een vreemde vogel, dat was ze al voordat ze prinses werd, en dat blijft ze ook. Ze probeert zich goed aan te passen, wat haar 9 van de 10 keer ook lukt, maar de manier waarop ze denkt en doet laat me regelmatig zo hard lachen.

De romance in deel één vond ik erg sterk, maar hier had ik dat helaas wat minder. Nadat ze gevochten hebben voor een relatie met elkaar, dumpt Akio Izzy al heel erg in het begin van het boek. Je ontdekt later waarom, maar ik vond het net wat te abdrupt. Het was nodig voor het verhaal, maar het had van mij wat vloeiender mogen gaan.

Vanuit daar gaat het in een stroomversnelling, waardoor je heel erg graag door wil lezen. Je leert Eriku kennen, een mannelijke equivalent van Izzy. Een vrolijke jongen in een moeilijke situatie met zijn familie. Wanneer deze in een fake dating relatie terecht komen, ben ik instant om. Ze zijn zo ontzettend leuk samen! Ik zou er absoluut geen problemen mee hebben om een apart boek te hebben van Eriku (hint, hint Emiko Jean…)

Hetgeen wat dit boek zo goed maakt, en ook heel verdrietig op momenten is hoe ver Izzy gaat om de mensen om haar heen op nummer één te zetten. Ze wil zo graag dat haar vader en moeder gaan trouwen dat ze zichzelf in een vakje duwt waar ze helemaal niet in past. Dit is iets wat wel heel erg past in de Japanse cultuur. Als je daar iets voor elkaar wilt krijgen, weet je van tevoren dat je daar wel veel moeite voor moet doen. Dat maakte het verhaal wel extra realistisch.

Het allerbeste aan dit boek was sowieso de relatie tussen Izzy en haar nichtjes. In deel één krijg je echt een hekel aan ze, maar heb je ook al snel door dat ze niet zomaar vervelende kinderen zijn, maar dat er meer aan de hand is, vooral gericht op hun moeder. Dat kwam in dit deel alleen maar meer naar voren, waardoor je Zonder dat je het door hebt, ze toch wel in je hart sluit.

De grote climax in het boek zag ik wel van flink ver aankomen. Emiko laat door het boek heen veel hints vallen, waardoor het niet echt een verrassing is. Toch vind ik één bepaalde keuze die Izzy maakt toch erg jammer. Ik ga niet zeggen wat, maar als je hem gelezen hebt, kun je me altijd een bericht sturen, want ik ben zeer benieuwd naar andere meningen hierover ;).

Dromen in Tokio is een leuke, maar niet noodzakelijke toevoeging aan het verhaal. Tokio voor Altijd is zo goed dat hij op zichzelf staand niets meer nodig heeft. Toch vond ik het erg leuk om wat meer informatie over bepaalde karakters te krijgen en Eriku was een enorm goede toevoeging. Ik heb goed genoten van dit boek en zou graag wat meer romantische verhalen in een realistische vorm als deze zien. Zeker een aanrader voor de zwijmelaars onder ons, maar ook zeker een aanrader voor de mensen die, net als ik, enorm van Japan houden want deze wordt hier weer op alle vlakken mooi en realistisch neergezet.

8/10

Recensie Snap de hint, Dani Brown

Danika Brown weet wat ze wil: zakelijk succes, bekendheid en casual seks om de stress te verlichten. Van romantiek wil ze niks weten. Als bewaker en ex-rugbyspeler Zafir Ansari haar redt bij een mislukte brandoefening, gaat een video viral en het hele internet shipped #DrRugbae. Dani wil graag met hem het bed induiken, maar absoluut geen relatie. Het enige wat ze van hem wil is casual seks. Zaf blijkt echter een hopeloze romanticus te zijn…

‘Snap de hit, Dani Brown’ is het tweede deel van de Zussen Brown-serie van Talia Hibbert.

Ik vond deel 1 Zoek het uit, Chloe Brown echt fantastisch, dus toen deel 2 werd aangekonigd, kon ik echt niet wachten om verder te gaan. Dani klonk meteen als een ontzettend toffe bad bitch, dus ik sprong met veel plezier in dit boek. Hoewel ik Dani geweldig vond, moet ik zeggen dat Zaf voor mij echt wel de meest interessante karakter was.

Zaf komt over als een norse, grote kerel bij veel mensen, maar is eigenlijk een romance lezende lieverd met een hart van goud dat makkelijk breekt. Hij heeft meerdere dierbare mensen verloren die dicht bij hem stonden, waar hij het ontzettend moeilijk mee heeft gehad, maar wat hem wel heeft gevormd tot het mooie mens wat hij is. Ik vind dat iedereen een Zaf in hun leven verdient, of het nou als beste vriend of als partner is!

Talia Hibbert is erg sterk in het schrijven van realistische karakters. Maar wat ik vooral fijn vind, is dat ze niet voor de ‘makkelijke’ keuze gaat. Heel vaak is een karakter in een boek met een angststoornis een vrouw en niet een beer van een vent, terwijl júist iedereen een angststoornis kan hebben. Ik vond het dan ook weer zo fijn om dit te zien in dit Brown boek. In de vorige vond ik het ook al zo sterk dat problemen niet gender-focused waren. Daar mogen veel auteurs echt wel een voorbeeld aan nemen.

Liefde kon zoveel pijn doen, maar fuck, wat was het goed.

Zafir Ansari

En natuurlijk was dit boek weer ontzettend hot en heavy. De aantrekkingskracht tussen Zaf en Dani was van een kilometer te merken. Ze werken ontzettend goed samen, maar de momenten dat ze juist heel geforceerd probeerde te flirten waren ronduit hilarisch. Ik heb een paar keer hardop gelachen. Geen spoilers, maar dat moment in het restaurant dat ze elkaar wilden voeren? Ik moet meteen weer lachen nu ik eraan terug denk.

Er zijn een aantal tropes die toch al wel erg vaak zijn gedaan en zo ook de fake-dating trope. En heel eerlijk, soms word ik er ook wel een beetje moe van, vooral omdat de reden vaak totaal nergens op slaat. Maar ik had dit bij dit pareltje totaal niet. De fake-dating reden was aandoenlijk en het was toch wel erg duidelijk dat de relatie allesbehalve fake was.

Ik had dit bij het vorige boek al een beetje, maar confrontatie schrijven is niet Talia’s sterkste kant. Vooral niet omdat de koppels al zo sterk zijn dat je je afvraagt hoe die überhaupt opgebroken konden worden. Dat had ik in dit geval ook al snel. Ik begreep de onzekerheden waaruit het onbegrip ontstond, maar ik vond de climax niet heel erg spannend daarin. Ik had daar gelukkig weinig moeite mee, omdat ik ook absoluut niet wilde dat er iets tussen hun tweeën gebeurde.

Dit boek was een waardige opvolger in de Brown series. Dani was een absolute queen waar we allemaal een voorbeeld aan zouden moeten nemen en we moeten ontdekken hoe klonen werkt, zodat we honderden Zafir’s in de wereld kunnen zetten. Ik heb enorm gelachen, maar mijn hart is ook meerdere keren voor beiden gebroken. Door hun geschiedenis werken ze juist zo goed met elkaar. Dit boek is een aanrader voor iedereen die flink wil genieten van een goede romance, met ook een aantal traantjes waar je daarna weer doorheen lacht.

9/10

Koop Snap de hint, Dani Brown hier!

Wat nu?

Het is een bizarre tijd geweest. Begin april zaten Joost en ik nog vakanties te plannen naar Londen en Gent en 13 april was hij overleden. We zijn nu zo’n twee maanden verder en het is nog steeds een onmogelijk iets om te bevatten. De wereld is een prachtig persoon verloren en ik ben mijn levenspartner kwijt. We waren alles al van plan, trouwen, kinderen, alles. We waren nooit uit elkaar gegaan.

Deze afgelopen weken zijn niet anders te beschrijven als hels. Sinds kort ben ik weer aan het werk, om maar het ritme erin te houden van opstaan, om niet maar constant op bed te blijven liggen. Daarbij krijg ik ook hulp van een psycholoog. Ik probeer me op allerlei fronten bezig te houden en ik heb veel lieve vrienden en een fantastische schoonfamilie die daarin helpen. Maar elke dag doet het pijn, en dat zal het ook altijd blijven doen. Dus wat nu?

Nu ga ik stapje voor stapje door. Want dat moet. Joost heeft altijd zo hard geleefd. Als er iemand wilde leven, was hij het wel. Dus ik ga door. Hoe moeilijk het ook is. Vooruit kijken is haast niet te doen, maar ik probeer het wel. Ik heb twee tatoeages laten zetten, die beiden zijn gericht op Joost en dat vind ik heel fijn. Zo draag ik hem letterlijk altijd bij me. De exacte uitleg van beiden zal ik binnenkort een blog van plaatsen.

Over een paar weken is het Yaltival, een festival dat onder andere ik organiseer. Deze had nooit bestaan zonder Joost, dus natuurlijk zal hij daar ook geëerd worden. De lieve Sarah Moore Fitzgerald komt ook, Joost zijn favoriete auteur, om te praten over Joost en de impact die hij en bloggers maken op schrijvers. Dit soort dingen maken het leven toch weer een beetje waard. Het gaat zo ontzettend mooi worden.

De dag daarna vertrek ik op vakantie. Ik ga naar Aruba, een land waar Joost nooit naartoe zou gaan. Voor de mensen die het niet weten, Joost kon niet zweten. Dus naar een land gaan waar het constant rond de 30 graden is, was een absolute no-go voor hem. En dat is precies de reden dat ik ga. Één van mijn beste vriendinnen woont daar tot eind dit jaar en samen gaan we even weg van alles, en dat is heel fijn. Maar natuurlijk heb ik Joost altijd bij me, want ik ga daar ook scuba diven, in de hoop roggen te zien. Die kans is heel klein, maar ik zie Joost er wel voor aan om daar ineens ook weer in op te dagen, dus ik ga de poging wel wagen. Ook ga ik daar aan zijn boek werken, want die is zo belangrijk.

Ook mijn bookstagram ga ik weer langzaam mee beginnen. Dat zal sowieso met ups en downs gaan. Ik heb een aantal keer gezeten van, moet ik er niet mee stoppen? Hoe kan ik nu blij foto’s van boeken maken? Zonder mijn lieve Joost was ik hier überhaupt nooit mee begonnen, maar het is wel iets van mijzelf. Joost en ik hebben samen natuurlijk een gigantische boekenkast, maar onze boek focussen waren vaak totaal anders. Hij zou me een keiharde schop onder mijn reet geven als ik zou stoppen met iets wat me altijd zo veel plezier heeft gegeven. Joost heeft ontzettend veel mensen geraakt en gemotiveerd om boeken te lezen, en ik wil daar graag mee door blijven gaan. Voor mezelf, maar net zo goed ook voor hem. Daarbij begin ik langzaamaan weer ook echt te lezen en merk dat het fijn is om even te ontsnappen in een goed boek. Dus juist nu is bookstagram heel fijn. Ook met hoeveel liefde jullie hebben getoond toen Joost net was overleden, daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Bookstagram is een plek waar ik me thuis voel en waar Joost en ik samen in zaten, dus dat doorzetten is ook een connectie tot hem, en dat is nu op dit soort momenten heel fijn.

Hoe nu verder, geen idee, maar ik weet dat het ontzettend moeilijk gaat worden. Maar wat ik wel weet, is dat ik ga proberen wat meer zoals Joost te zijn. Voor mensen klaarstaan. Niet iets goeds doen om er iets van terug te verwachten. En vooral, mezelf zijn. Want ik denk dat we allemaal wel een voorbeeld kunnen nemen aan Joost. Er zijn weinig mensen zo in en in goed als dat hij was. Dus laten we allemaal een klein beetje meer zoals Joost zijn en zo de wereld een stukje mooier en kleurrijker maken.

Zoek het uit, Chloe Brown recensie

Geschreven door Talia Hibbert
Uitgegeven door Zomer en Keuning

Chloë is niet de average hoofdpersoon in een romance: ze is chronisch ziek, een computernerd en ze was bijna dood. Die gebeurtenis zet haar aan tot het opstellen van een lijst vol buitenissigheden, zoals dronken worden, motorrijden, betekenisloze lekkere seks hebben én iets slechts doen. Enter Redford Morgan, een klusjesman met tattoos, een motor en de sexappeal van duizend Hollywoodacteurs bij elkaar. Red is ervan overtuigd dat zijn leven totaal niet matcht met dat van de brave Chloë, maar ze blijken meer gemeen te hebben dan ze ooit hadden gedacht.

Toen ik hoorde dat Zomer en Keuning de Brown Sisters boeken ging vertalen, was ik zo enorm enthousiast. Ik had al heel wat positieve verhalen gehoord, dus keek er enorm naar uit. Maar of hij de hype waard was? Spoiler Alert, dat is een volmondig ja!

Chloe is een ontzettend interessant en complex personage. Ze heeft ontzettend veel meegemaakt, waardoor ze zichzelf heeft afgesloten van de wereld. Maar wanneer ze op een dag bijna in een dodelijk ongeluk terecht komt, besluit ze het roer om te gooien en een lijstje te maken met wat ze allemaal mee wil maken. Wat ik zo mooi vond aan het lijstje, was dat het niet meteen met gigantisch grote dingen begon, maar juist wat kleiner. Wat ook logisch is, want Chloe moet dit ook stapje voor stapje doen. Ze is namelijk chronisch ziek, waardoor ze altijd pijn heeft. Wanneer ze de hulp krijgt van de o zo vervelende Red, gaat het steeds sneller. Ik vond Chloe zo ontzettend leuk, omdat ze zo echt is. Door alle heftige gebeurtenissen en teleurstellingen heeft ze een gigantisch muur om zich heen gebouwd. Ze is sarcastisch en hardvochtig en I love it. Ze werkt hard om altijd voor haarzelf te zorgen, zelfs wanneer ze juist ook een keer hulp nodig heeft. Ze is koppig, maar tegelijkertijd ook zo enorm lief en zorgend. Daarbij worden chronisch zieke mensen vaak afgebeeld als zwak, terwijl dat helemaal niet het geval is. Zo ook niet in Chloe’s geval. Ze is juist zo ontzettend sterk, zelfs wanneer alles tegen zit. 

Red is de man die ik voor iedereen zou willen kopiëren en plakken, want wat is dat een fantastische man. Vaak is het zo dat in romance novels de man echt perfect is, en dat vind ik soms net iets te overdreven, maar hierin is het wel zo, juist omdat hij ook wat imperfecties heeft. Zijn vorige relatie heeft hem zo veel pijn gedaan, waardoor hij enorm onzeker is geworden. Ik kon het ook erg waarderen dat dit in het boek zat, want mentale en fysieke mishandeling is vaak iets dat alleen afgebeeld wordt van man naar vrouw, terwijl dit andersom natuurlijk net zo erg is, maar minder aandacht krijgt. 

Hun relatie is zo ontzettend goed omdat er veel dingen zijn waar ze aan moet werken en ze elkaar goed kunnen helpen. Een relatie is geen oplossing, maar kan op een gezonde manier wel enorm helend werken. En dat is in hun geval ook zeker zo. Natuurlijk moet er ook een flink conflict in het verhaal zitten, en dat was ook zeker zo. Ik heb vanuit veel kanten gehoord dat mensen zoiets hadden van ja, maar dit is makkelijk op te lossen met een goed gesprek. Maar die houden geen rekening mee met hetgeen wat ze meegemaakt hebben. Dan is zoiets een heel stuk makkelijker gezegd dan gedaan, omdat, zelfs als je elkaar vertrouwt, geschiedenis niet uit te gummen is en er altijd een kleine angst is dat deze zich herhaalt. En als je dan in een situatie belandt waarbij je het gevoel hebt alsof dit het geval is, ga je van het ergste uit en staan die muren weer steevast om je heen, wat de ander ook zegt. 

Dit boek was swoonworthy, emotioneel, grappig en gewoon ronduit fantastisch. De spice was ook heerlijk heet. Dit boek was realistisch van begin tot einde, wat het juist zo ontzettend goed maakte. Geen perfecte mensen op de covers van standaard romannetjes, maar een koppel met ieder zijn eigen issues waar ze samen aan werken en elkaar aanvullen. Een romance zoals we die onszelf ook gunnen!

9/10 

Recensie De Gevangene van Vallenia

Geschreven door Lynette Noni
Uitgegeven door Best of Fantasy

Kiva Meridan heeft de Elementproeven overleefd. Na tien afschuwelijke jaren verruilt ze de tralies van Zalindov voor de stadsmuren van Vallenia. Nu ze haar vrijheid terug heeft kan ze zich richten op het doel waar ze al sinds haar arrestatie op zint: wraak. Om te beginnen moet ze binnen de rebellenbeweging op zoek naar haar broer Torell en haar zus Zuleeka, zodat ze kunnen terugeisen wat hun familie toebehoort: de troon van Evalon. Maar onder het wakend oog van kroonprins Jaren is het bijna onmogelijk om ongezien het paleis uit te komen – tot de avond van het rivierfestival.

Dankzij een list van Torell en Zuleeka wordt Kiva met hen verenigd. Maar het weerzien is allesbehalve de hereniging waarop ze had gehoopt. Kiva’s loyaliteit wordt zwaar op de proef gesteld terwijl ze haar hart langzaam verliest aan de kroonprins. Om ook deze keer te overleven moet Kiva navigeren door een web van leugens, politieke spelletjes en intriges aan het hof. Kan ze voorkomen dat ze haar familie opnieuw kwijtraakt?

Ik kon echt niet wachten om aan dit boek te beginnen. Ik vond deel 1 goed, maar miste nog net een beetje meer, waarvan ik wel het gevoel had dat het erin zat. Het einde geeft daar een goede hint naartoe. Dus toen het boek uit kwam, ben ik deze meteen gaan lezen. En wow, wat is deze énorm goed!

Ik vond Kiva in deel 1 wel interessant, maar nog net iets te vlak. Dat is in dit deel helemaal verdwenen. Je leert veel meer over haar kennen en ook over haar geschiedenis. Ze struggelt enorm met haar gevoelens en haar plichtsgevoel. Daarbij heeft ze veel moeite met ook zichzelf onder controle houden, nu dat ze haar magie gebruikt heeft. Kiva is een goed uitgewerkt personage die je gewoon graag een keer een knuffel wil geven met alle shit die ze meemaakt.

Ik kijk er enorm naar uit om de broer en zus van Kiva in actie te zien. And boy, they did no disappoint. Ik kon enorm genieten van Zuleeka. Ze is iemand die weet waar ze voor vecht en daar ook zonder probleem mensen voor opoffert. Je kunt het hele boek niet echt hoogte van haar krijgen tot een bepaald moment, en dan wordt ze alleen maar interessanter. Torrell is ook een interessante toevoeging, maar net wat minder, omdat je al heel snel door hebt wat zijn standpunten zijn. Hij is een belangrijke toevoeging aan het verhaal, maar net iets minder dan de rest.

Ik vind de relatie tussen Jaren en Kiva echt fantastisch. Je merkt dat er de laatste tijd veel alpha style mannen voorkomen in YA en dat kan ik op momenten ook wel waarderen, maar vond het ook wel eens leuk om juist een rustige, lieve jongen te hebben die haar vertrouwt en er voor haar is en niet haar gevechten voor haar vecht. Wanneer het nodig is, kan hij wel dominant type uit de hoek komen, maar over het algemeen is hij vooral heel lief en romantisch, zelfs met alles wat hij mee maakt.

Een personage waar ik alleen maar meer van wil zien is sowieso wel Caldon. Hij komt als de typische flirter uit de hoek, maar heeft zo veel meer lagen waar je door het boek heen steeds meer achter komt. Hij is er altijd voor Kiva, maar is tegelijkertijd ook enorm calculerend en houdt alles in de gaten. Hij is de perfecte beste vriend waarvan je weet dat hij er altijd voor je is, zelfs al is hij op momenten bloedirritant.

Het hele boek lang loopt de spanning steeds meer op. Je weet dat Kiva een keuze moet maken, maar dat deze ook elke keer weer moeilijker wordt gemaakt. Wanneer je een ontdekking maakt over iets wat enorm in het voordeel kan werken van de rebellen, weet je dat de grote climax eraan komt. ik ga er niet te veel over zeggen, maar ik heb de laatste 100 pagina’s op het puntje van mijn stoel gezeten, en heb echt even moeten bijkomen toen het boek uit was. Waar ik de plottwist in deel één net iets te veel uit de lucht vond vallen, was het nu juist dat de opbouw perfect was en de laatste pagina’s echt flink geiriteerd was dat er niet meer was (op een positieve manier), want potverdorie, je kunt een boek toch niet zo eindigen?! Ik heb echt nú meer nodig.

Dit boek was goed geschreven, spannend, romantisch, dramatisch, en nog zo veel meer dan dat. Ik heb enorm genoten van dit boek en kan niet wachten om te ontdekken hoe Lynette Noni dit gaat eindigen. Als je deel 1 goed vond, dan ga je houden van dit deel. Is het al augustus?!

9/10