Persoonlijke Blogs

Tatoeages uitleg

Er zijn een aantal mensen die zich afvragen wat mijn tatoeages nu eigenlijk betekenen en ik dat leg ik met plezier graag aan jullie uit.

Mijn allereerste tatoeage heb ik jaren geleden gezet en is geïnspireerd op Alice in Wonderland. Iedereen die mij goed kent, weet dat ik een enorme fan ben van Wonderland. Ik vind het bizarre er zo tof aan en vind het ook heerlijk hoe verschillende schrijvers er weer iets totaal anders van maken. Het basis idee blijft altijd hetzelfde, maar Wonderland is een wereld zonder grenzen, en geeft veel creatieve vrijheid en dat heeft me altijd enorm aangetrokken.

Op 10 april hadden Joost en ik het nog over matching tatoeages. Dit wilde we al jaren, we kwamen er alleen nog niet over uit wat dan precies. Een puzzelstukje vond hij te cliché (snapte ik ook wel), maar ook Link en Zelda zetten kwam er niet doorheen (snapte ik niet ;)) En ineens kwam dit onderwerp weer op. Ik had aangegeven bij Joost van weet je, dan besluit jij het maar. En toen kwam hij met het idee van een rog en ik was meteen verkocht.

Al jaren vind ik roggen ontzettend leuk. Zo gracieus aan de bovenkant, maar derpy aan de onderkant. Joost wist dit, waardoor we vaak samen naar dierentuinen en aquaria gingen. En ook hij werd er helemaal dol op. We besloten ook elke keer een rog knuffel te kopen als we bij een aquarium waren geweest. Rare figuren dat we zijn, hebben deze ook allen een naam. Onze hoofdrog, waar het allemaal mee begon, heet Lub, en we hebben nog een Libby, een Lubina, Lubster en meer. Natuurlijk ligt één van deze ook bij hem in het graf. Dus toen hij met het idee aankwam om een rog te zetten, wist ik dat ik dit meteen wilde doen. 3 dagen later is hij overleden.

Ik heb toen de tattoo studio Tattoo Garden een berichtje gestuurd. Ik had al een afspraak bij hen staan voor juli. Ik ging er niet vanuit dat de tatoeërster waar ik groot fan van was daar tijd voor zou hebben, want ik wist dat ze tot zeker augustus volgeboekt zat, maar ineens was er de dag na de begrafenis om 10 uur s’ochtends een plek vrij gekomen. Dat vond ik heel speciaal. Als een soort teken van Joost dat dit een goede zet was. Samen met één van mijn beste vriendinnen @AcourtofImagination ben ik daarnaar toegegaan en ben ik nu een prachtige tatoeage rijker.

Wat ook heel speciaal was. Toen ik getatoeerd werd, kwam er een vrouw bij ons staan vol met tekst tattooeages. Maar er was er één die heel erg opviel, omdat hij veel feller was dan de rest. En de tekst was: DRINK WATER. Nou zou je denken, ok. Maar Joost zat altijd achter me aan dat ik meer moest drinken. En ook, bij elk klein kwaaltje die ik had, zat hij van, ja je moet meer water drinken. Joost zou nooit zijn aanwezigheid tonen met een vlinder of iets dergelijks, maar zo’n passief agressieve boodschap van ‘zelfs al ben ik er niet meer, je moet nog steeds meer water drinken!’ paste perfect bij hem, dus ik vond dat wel ontzettend mooi.

Daarnaast heb ik nog een andere tattoo gezet, namelijk de tekst ‘hope;’. Dit idee kwam ineens in mijn hoofd op en heb ik toen in een week tijd laten zetten. Joost zijn favoriete boek was natuurlijk de Appeltaart van Hoop. En ook na de begrafenis hoorde we zoveel mooie, hoopvolle dingen. Het woordje Hoop bleef hierdoor heel erg hangen.

Ik heb deze laten zetten met het idee van, soms is het moeilijk om hoop te houden, maar deze herinnert me eraan dat ik dit moet blijven doen. de ; is met het idee van, officieel is ons verhaal gestopt, maar hij is niet voorbij. Ik zal hem altijd in alles met me meedragen en ik weet zeker dat ik hem ooit weer ga zien.

Een week geleden heb ik deze laten zetten. Deze stond al jaren op de planning, maar is door alles wat er is gebeurt alleen maar meer passend geworden. Het is een Sarah J. Maas geïnspireerde tatoeage, maar het belangrijkste onderdeel eraan is toch wel de tekst. ‘You do not yield’ is ten eerste een zin die zowel in Throne of Glass als ACOTAR voorkomt en beiden in ontzettend heftige situaties voor mijn geliefde karakters.

Deze zin heeft geen perfecte Nederlandse vertaling, maar waar het eigenlijk op neer komt, dat met alle heftige dingen die zijn gebeurd, ik daar niet aan onderdoor mag gaan. Ik mag het niet opgeven. Dat is onacceptabel, zelfs al zijn er heel veel dagen dat ik niets anders wil dan dat. Ik weet dat Joost dat ook echt niet zou accepteren. Dus zelfs al is het moeilijk, ik blijf elke dag uit bed komen, werken en proberen te overleven. Mogelijk wordt dat ooit weer leven, maar dat zien we tegen die tijd wel.

De exacte SJM elementen van deze tatoeage leg ik binnenkort in een aparte blog uit. Ik ben benieuwd welke jullie al herkennen!

Wat nu?

Het is een bizarre tijd geweest. Begin april zaten Joost en ik nog vakanties te plannen naar Londen en Gent en 13 april was hij overleden. We zijn nu zo’n twee maanden verder en het is nog steeds een onmogelijk iets om te bevatten. De wereld is een prachtig persoon verloren en ik ben mijn levenspartner kwijt. We waren alles al van plan, trouwen, kinderen, alles. We waren nooit uit elkaar gegaan.

Deze afgelopen weken zijn niet anders te beschrijven als hels. Sinds kort ben ik weer aan het werk, om maar het ritme erin te houden van opstaan, om niet maar constant op bed te blijven liggen. Daarbij krijg ik ook hulp van een psycholoog. Ik probeer me op allerlei fronten bezig te houden en ik heb veel lieve vrienden en een fantastische schoonfamilie die daarin helpen. Maar elke dag doet het pijn, en dat zal het ook altijd blijven doen. Dus wat nu?

Nu ga ik stapje voor stapje door. Want dat moet. Joost heeft altijd zo hard geleefd. Als er iemand wilde leven, was hij het wel. Dus ik ga door. Hoe moeilijk het ook is. Vooruit kijken is haast niet te doen, maar ik probeer het wel. Ik heb twee tatoeages laten zetten, die beiden zijn gericht op Joost en dat vind ik heel fijn. Zo draag ik hem letterlijk altijd bij me. De exacte uitleg van beiden zal ik binnenkort een blog van plaatsen.

Over een paar weken is het Yaltival, een festival dat onder andere ik organiseer. Deze had nooit bestaan zonder Joost, dus natuurlijk zal hij daar ook geëerd worden. De lieve Sarah Moore Fitzgerald komt ook, Joost zijn favoriete auteur, om te praten over Joost en de impact die hij en bloggers maken op schrijvers. Dit soort dingen maken het leven toch weer een beetje waard. Het gaat zo ontzettend mooi worden.

De dag daarna vertrek ik op vakantie. Ik ga naar Aruba, een land waar Joost nooit naartoe zou gaan. Voor de mensen die het niet weten, Joost kon niet zweten. Dus naar een land gaan waar het constant rond de 30 graden is, was een absolute no-go voor hem. En dat is precies de reden dat ik ga. Één van mijn beste vriendinnen woont daar tot eind dit jaar en samen gaan we even weg van alles, en dat is heel fijn. Maar natuurlijk heb ik Joost altijd bij me, want ik ga daar ook scuba diven, in de hoop roggen te zien. Die kans is heel klein, maar ik zie Joost er wel voor aan om daar ineens ook weer in op te dagen, dus ik ga de poging wel wagen. Ook ga ik daar aan zijn boek werken, want die is zo belangrijk.

Ook mijn bookstagram ga ik weer langzaam mee beginnen. Dat zal sowieso met ups en downs gaan. Ik heb een aantal keer gezeten van, moet ik er niet mee stoppen? Hoe kan ik nu blij foto’s van boeken maken? Zonder mijn lieve Joost was ik hier überhaupt nooit mee begonnen, maar het is wel iets van mijzelf. Joost en ik hebben samen natuurlijk een gigantische boekenkast, maar onze boek focussen waren vaak totaal anders. Hij zou me een keiharde schop onder mijn reet geven als ik zou stoppen met iets wat me altijd zo veel plezier heeft gegeven. Joost heeft ontzettend veel mensen geraakt en gemotiveerd om boeken te lezen, en ik wil daar graag mee door blijven gaan. Voor mezelf, maar net zo goed ook voor hem. Daarbij begin ik langzaamaan weer ook echt te lezen en merk dat het fijn is om even te ontsnappen in een goed boek. Dus juist nu is bookstagram heel fijn. Ook met hoeveel liefde jullie hebben getoond toen Joost net was overleden, daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Bookstagram is een plek waar ik me thuis voel en waar Joost en ik samen in zaten, dus dat doorzetten is ook een connectie tot hem, en dat is nu op dit soort momenten heel fijn.

Hoe nu verder, geen idee, maar ik weet dat het ontzettend moeilijk gaat worden. Maar wat ik wel weet, is dat ik ga proberen wat meer zoals Joost te zijn. Voor mensen klaarstaan. Niet iets goeds doen om er iets van terug te verwachten. En vooral, mezelf zijn. Want ik denk dat we allemaal wel een voorbeeld kunnen nemen aan Joost. Er zijn weinig mensen zo in en in goed als dat hij was. Dus laten we allemaal een klein beetje meer zoals Joost zijn en zo de wereld een stukje mooier en kleurrijker maken.

1